Mevsim bahara durduğunda, kış ertesinde, yeşillendi mi toprak ana, iğdeler çiçeğe heveslendiğinde, papatyalar sardığında dört yanı. çimenleri tuttuğunda sen, Sen hiç ben koktun mu? Bahar ertesinde,temmuz sıcağında. Sırılsıklam uyandın mı uykularından ? Büyük mavide yıkandın mı hiç, martılar üzerinde gölge yaparken ? Sımsıcak kumsalda yürüdün mü yalınayak? Yosunlara dokundun mu, çektin mi içine iyotlu havayı sen? Sen, hiç ben koktun mu? Yaz ertesinde, sağanaklar altında kaldın mı ? son yazda, dökülen yapraklar gibi saçların ellerinde, sarı-kırmızı-ebruli hazanlarda darmadağın oldun mu? Poyrazında üşüdün mü? Gördün mü kırlangıçların göçünü? Terk edilişleri yaşadın mı? Yandı mı gözlerin dağlara basmış sisten? Soluksuz kaldın mı ? Sen hazanda hiç, ben koktun mu? Sarındın mı yıpranmış soluk renkli hırkana? Hazan ertesi, üşüdü mü yüreğin,burnunun ucu gibi ? Çözülmez don tutmuş yürekler, harlı odun ateşlerinde. Genzin yanar sıcağın kimyasından. İçerin kor olur ellerin ısınmadan. Düşerim aşka,işte o zaman. Ben sen kokarım kavrulduğumda. Tüm benliğim sen olur. Duydun mu? Sezer Nişancı